Vakantie

Na Golden Bay hebben we weer drie weken vakantie. Hoog tijd om het Noorder Eiland te verkennen. Na opnieuw een paar dagen Wellington rijden we langs de oostkust naar het noorden. Het weer knapt op en opnieuw schijnt de zon ons warmpjes tegemoet.
Napier werd in 1931 totaal verwoest door een zware aardbeving en daarna in de toen modieuze Art-Deco stijl herbouwd. Zo is er een aantrekkelijk stadje ontstaan. Het gaat vooral om decoratie: plant- en bloemmotieven, gestileerde tekeningen, lijntjes en figuren in de gevels. Binnen Art-Deco tapijten, houtsnijwerk, lampen. Een aardige afwisseling ten opzichte van het standaard dorp. Krakkemikkige houten gebouwtjes met golfplaatdaken onder een lange overkapping langs de hoofdstraat. Het blijft me verbazen hoe tijdelijk huizen hier werden gebouwd in de periode tussen circa 1930 en 1980. Geen aandacht voor architectuur, vrijwel geen isolatie, hout of kolenkachels, goedkope materialen. Maar de laatste tijd is er een een omslag, de huizen worden beter, in alle opzichten.

Na Napier maken we een zijstap naar het Tongariro Nationaal Park waar we de befaamde 'crossing’ lopen. In acht uur naar boven, tussen twee actieve vulkanen door, naar de top van Mount Tongariro en dan aan de andere kant er weer af. Met prachtig helder weer lopen we de tocht, samen met nog een paar honderd anderen, het is echt krankzinnig druk. Maar de wandeling is buitengewoon fraai: een donkerrode kraterwand tegen gitzwarte sintels, wit, roze en geel uitgeslagen rotsen, sissende stoomgaten, drie meertjes met drie verschillende kleuren water, het kan niet op.

Dan terug naar de kust. De Oostkaap is stil, ook hier weer vele prachtige strandjes achter stijle heuvels die bekleed zijn met biljartlaken dat er wat uitgelubberd omheen hangt. Leuk is dat we voor het eerst duidelijk in Maori gebied zijn. Elk dorpje heeft een marae, een centrale plaats, waar Maori’s bijeenkomen. Veel rood houtsnijwerk van gezichten met grote ogen en lange tongen op de deurposten. Erg aardig zijn de Maori-Anglikaanse kerkjes met gestileerde motieven in de gebrandschilderde ramen en twee Maori soldaten aan weerskanten van Jezus aan het kruis achter in het koor. De Maori die wij tegenkomen zijn aardig: een man leent me zijn hengel en laat me zien hoe ik visjes moet vangen vanaf een pier wat me zowaar lukt, een Maori jongen die we een lift geven vertelt dat hij de hele dag bezig is geweest met op en neer liften naar een oude vrouw uit zijn iwi (groter familieverband) die op sterven ligt. We overnachten in een Maori lodge aan zee. Een interessant huis dat half in een berg tussen de bomen gebouwd is. Ervoor ligt een rots op het strand. We mogen kayaks lenen en varen met de ondergaande zon de baai uit tussen tientallen eilandjes.

Na Opotiki draaien we weer terug naar het zuiden om Rotorua te zien. Dit hart van het vulkanische noorden ruikt dag en nacht naar zwavel en in de wijde omtrek zie je grote wolken stoom uit de grond komen. Het lijkt alsof er een enorme onderaardse fabriek bezig is. De zuidrand van het meer is een vulkanische vlakte met borrelende moddergaten en zwavelgele stenen. Steltlopers en een paar pukeko’s lopen onverstoord tussen het gesis door. Het stadspark van Rotorua moet uniek zijn in de wereld. Het is even groot als het Vondelpark, maar de wandelpaden lopen langs kokende meertjes en rokende scheuren. Later gaan we naar een 'Maori thermal village’. Weer zo’n vulkanisch gebied maar nu met een hek er omheen waar je toegang betaalt. Binnen zien we behalve een geyser die twee keer per uur uitbarst en weer veel hete poeltjes een Maori cultuurshow, wat toeristisch wel maar toch aardig. We zien een welkomstceremonie en diverse dansen waaronder natuurlijk de Haka, de oorlogsdans die ook nu nog door het rugbyteam van Nieuw Zeeland wordt gedanst voor de wedstrijd. Die oude gebruiken zijn overigens opnieuw sterk in opkomst. Na een eeuw van onderdrukking van de Maori taal en cultuur door de blanken zijn de Maori’s nu op zoek naar hun wortels en naar de rol die zij kunnen spelen in het hedendaagse Nieuw Zeeland. Uitgangspunten zijn: een sterk familieverband dat terug gaat tot aan mythische voorouders en een conservatieve politiek gebaseerd op hun verbondenheid met het land.

Na Rotorua weer terug naar de kust, nu via Tauranga naar de Coromandel. Een populair vakantiegebied voor Aucklanders. Je begrijpt waarom, de Coromandel doet denken aan de Franse Riviera: pijnbomen, pohutukawa’s, kanuka, roze steen en een smaragd groene zee bestrooid met kleine maar hoge rotseilandjes met een haardos van groene struiken. En mooie zandstranden. Het is al bijna winter hier maar we zijn zelfs weer een paar keer wezen zwemmen! Het weer blijft goed en de zee is koel maar wel lekker, met grote golven die je zo van je benen af vegen. Eergisteren hebben de Coromandel verlaten en zijn we in een keer dwars door Auckland naar Whangarei gereden, het begin van het hoge noorden. We sliepen in zo’n prachtige backpacker die je hier vaker ziet. Een Engels/Japans stel kochten vijf jaar geleden een stuk land in een mooie, groene vallei en bouwden er een modern huis met goedkope slaapvoorzieningen voor twaalf mensen. Alles helder en ruim ingericht en met een gemeenschappelijke zitkamer en kookgelegenheid. In de vallei zijn kalksteen grotten waar je in mag en fraaie bossen gevuld met grote rotsblokken. Gisteren trokken we door naar ons nieuwe huis en onze laatste woon/werkbestemming in Keri-keri. Zo te zien een topper, prachtig huis, idem omgeving.