Het is al een maand lang prachtig nazomer weer en ik ben elke dag buiten, meestal op de fiets. Fietsen is hier een genot, de omgeving is vlak, maar er zijn leuke heuvels waar je even een minuut of tien flink moet aanzetten om vervolgens met een rotgang naar beneden te vliegen.

Mijn favoriete rondje ziet er zo uit: links af de weg op, na twee honderd meter rechts en meteen linksaf. Ik ben nu het dorp uit. De weg kronkelt door een weelderig landschap van weilanden met vele bomen. Ik herken populieren, esdoorn, wilgen, pijn, den en berk. Hier en daar staat een vlammend rode boom tussen het groen, anderen hebben diverse tinten van geel. Rechts is een heuvel van een meter of tachtig hoog en een kilometer lang. Struikgewas op de heuvel begint oranje te kleuren tussen donkergroene naaldbomen. Een stukje van de heuvel heeft onlangs een woonbestemming gekregen. Het is onderverdeeld in een twintigtal percelen, de helft bebouwd met nieuwe huizen, de andere helft staat te koop. Voor 125.000 dollar NZ, (circa 63.000 euro) heb je een stukje van 50 x 50 meter in paradijs. Iets verder langs de heuvel ligt de begraafplaats. Die ziet er vrolijk uit. Gekleurde molentjes draaien in de wind, overal zijn bloemen. De graven liggen in het gras en hebben een geweldig uitzicht op een heuvel, de zee en de bergen in de verte. Tuinmannen van de gemeente komen dagelijks langs voor het onderhoud.
Voorbij de heuvel begint het estuarium. Twee keer per dag stroomt de zee hier het land in via geulen en moddervlakten. Met kracht spuit het water door een duiker onder de weg en komt pas tot staan als het vele kilometers het land is binnengedrongen. Met het water komen de vogels die zowel bij eb en vloed een feestmaal genieten. Ik zie een grote, witte reiger die doodstil in het water staat totdat zijn lange nek als een speer naar beneden schiet waarna ie een dikke bobbel wegslikt, twee kleinere reigersoorten, een groepje lepelaars, verschillende steltlopers en twee soorten scholeksters. Via een zijpad kom ik in vijf minuten aan het gouden zandstrand. Of ik fiets door en kom in een andere vallei tussen lage bergen die me terugvoert naar het dorp.

Buiten het dorp lopen alle wegen, behalve de hoofdweg van Motueka dood op de bergen. Ze veranderen dan ook na een paar kilometer asfalt in grind. Gisteren volgde ik een van die wegen naar het einde. Hij liep langs een rivier omhoog. Dikke karpers zwommen lusteloos in het spatheldere water. Het rivierdal werd steeds nauwer en de laatste boerderij was al vijf kilometer terug maar de grindweg kroop verder naar boven zonder echt stijl te worden. Een kwartiertje later verbreedde het dal zich een laatste keer tot een kleine vlakte aan drie kanten omsloten door de bergen. Er stondenzo'n twintighuizen, huisjes, caravans, en hutjes. Een bord gaf aan dat ik in Rainbow Valley was beland, een hippie commune uit de jaren zeventig die nog steeds als zodanig functioneert. Een mooi kleurig beschilderd gemeenschaphuis stond in het midden van het dorpje, drie vrouwen waren hout aan het hakken. Inmiddels woont de derde generatie zelfstandigen hier. Ze zijn nog steeds grotendeels zelfvoorzienend, met eigen groenten, eigen water, eigen dieren en eigen stroom. Maar de kinderen gaan naar school in het dorp en naar de universiteit in de stad, de ouders werken in de horeca of bij een boer.