Dokteren in Nieuw Zeeland

Mijn eerste twee weken als locum GP zit erop. En het is niet tegengevallen! Ik werd allervriendelijkst ontvangen in het Buller Medical Centre, een huisartsenpraktijk annex ziekenhuisje (ook gerund door de huisartsen). Al ben ik hier maar kort, ik kreeg een uitgebreide introductie en de eerste 2 dagen werd er niet veel van me verwacht. De drie vaste artsen zijn zeer benaderbaar en checken regelmatig of ik het wel red. Een hele ploeg nurses is in de buurt voor hulp en advies. Zij doen trouwens de meeste patientencontacten en lossen heel veel zelf op. Dat werkt goed, en is ook wel nodig met het tekort aan dokters hier. De vaste dokters hier krijgen extra veel vakantiedagen en een hoger salaris dan elders, om het zo aantrekkelijk mogelijk te maken hier te blijven. Niet dat het hier zo slecht is, lijkt me. Mooie omgeving, rustig stadje, en het weer valt best mee (nou ja, het is nu zomer, dus misschien kan ik het nog niet helemaal goed beoordelen). Er is een vliegveldje met twee maal daags een vlucht naar Wellington, een half uurtje denk ik, dus zo geïsoleerd is het nou ook weer niet. Maar vaste dokters zijn schaars, en er worden dus vaak invallers ingezet. In Karamea, een plaatsje 80 km ten noorden van hier, is al jarenlang een vacature. Patiënten komen nu hierheen als er iets is waarvoor ze een dokter nodig hebben. Maar men is het hier gewend te reizen. Voor specialistenbezoek gaan veel mensen naar Christchurch, dat is zo’n 4 a 5 uur rijden, dwars door de Alpen.

Van NZ Locums, de organisatie die mij hier naartoe gelokt heeft, had ik al een 3-daagse introductie in het gezondheidszorg-systeem gehad. En al zegt men dat het zo lijkt op het Nederlandse systeem, er zijn toch ook wel behoorlijke verschillen. Er is hier een ingewikkeld systeem van verzekeringen, waarin iedereen bij wet gedekt is voor kosten voortkomend uit ongevallen c.q. krachten van buiten af, maar niet voor andere ziektekosten, tenzij je daar een particuliere verzekering voor afsluit (wat de meesten dus niet doen). Aan de dokter dus te bepalen of een patiënt wel of niet onder die wet valt, met natuurlijk de nodige papieren (of inmiddels gecomputeriseerde) rompslomp. Werkgevers zijn dol op briefjes die verklaren of iemand wel of niet kan werken. Alles wat je als Nederlandse huisarts verwijst naar de arbodienst valt hier onder je taken. Even wennen. Verder ben je vrij beperkt in het voorschrijven van medicatie - heel veel is wel beschikbaar maar wordt niet vergoed, tenzij onder allerlei voorwaarden waar je ook weer veel papieren voor moet invullen of toestemming van een specialist voor moet krijgen. De patiënten zijn natuurlijk mensen zoals overal elders, met soortgelijke problemen en probleempjes. Het is een vrij arm gebied hier met de nodige sociaal-economische problemen. Veel alcoholgebruik, veel depressies. Over het algemeen erg vriendelijk, die Kiwi’s, en no-nonsens types. Ze zijn hier gewend elkaar bij de voornaam te noemen. Ook een 80-jarige spreek je gewoon aan met Jack of Suzy.

De dagen beginnen niet zoals in Nederland om 8 uur met een vol spreekuur, maar pas om kwart voor negen en dan nog vaak met een teambespreking annex koffie-uurtje. Tussen de middag kan ik even naar het strand of naar een koffiehuis voor de lunch. De secundaire arbeidsvoorwaarden zijn zo slecht nog niet. En dan heb ik nog niet eens het riante onderkomen genoemd waarin we zijn gehuisvest.We wonen in Cape Foulwind, een kaap met een paar huizen erop, een kwartiertje rijden van Westport, waar de praktijk is. ‚s Ochtends op de highway kom ik meestal meer weka’s dan auto’s tegen. Nergens een stoplicht te bekennen. Ons huis is wat ouderwets ingericht maar comfortabel. Vier slaapkamers (niet dat we die nodig hebben), uitzicht op zee. Een leuk tuintje met tropisch aandoende yuca’s en een grasveld vol vrolijke paardebloemen. In plaats van een rondje Artis doen we hier 's avonds een strandwandeling of lopen via een schelpenpad over de rotsen naar de zeehondenkolonie een stukje verderop; ze hebben net pups gekregen. Slapen gaat hier uitstekend, met het geruis van de golven op de achtergrond....