Ons vierde huis ligt in een saaie buitenwijk van het stadje Balclutha. Een vrij nieuw, goedkoop gebouwd huis met drie slaapkamers. Het is gevuld met ouwe afdank-meubels maar verder leeg en sfeerloos. Zoals wel vaker, staat er een grote kolenkachel in de woonkamer met een emmer vol kolen ernaast. Er is een kolenmijn in de regio en je ruikt de scherpe lucht door de hele stad heen. Het huis staat op een heuvel, er is een garage gebouwd onder een helft van de één-verdieping tellende bungalow. Vanuit de garage kijk je zo onder de vloer. Je ziet de kalksteen rots waarvan ze een stuk weggehakt hebben voor de garage en het houten balken frame waar het huis op staat.

In dit huis zitten we de hele avond te lezen, gaan vroeg naar bed en worden nog steeds moe weer wakker. Zijn het de gevolgen van vijf weken intensief reizen? Hebben we iets opgelopen? Of is het de omgeving? Voordeel is wel dat we eindelijk weer eens kunnen ordenen, schrijven en lezen.

De grootste werkgever in Balclutha is de 'freezing works’, waar negen honderd mensen werken. Hier worden koeien en schapen ingevroren voordat ze op reis gaan naar markten in Azie en Noord-Amerika. De hoofdstraat van het stadje is vervallen, de kerk waarin nu een dansschool is gevestigd staat op instorten. De toerist heeft hier niets te zoeken, dat bevalt me wel.

Balclutha ligt aan een rivierdelta en de omgeving is vlak. Veeteelt - Fries zwart-witte koeien en Corriedale schapen - in een landschap van weilanden afgezoomd met populieren is hier duidelijk de hoofdbron van inkomen. Ik waan me in Nederland totdat ik bij de kust kom waar krijtheuvels omhoog rijzen om daarna letterlijk af te breken in zee. Het strand is bezaaid met rotsblokken en geheel verlaten op een zeeleeuw na die naar me knipoogt.