Amberley, ons tweede huis

Na de woeste romantiek van Cape Foulwind, wonen we nu in een engelse buitenvilla. Ons huis staat op het terrein van de dokter, een landgoed van 5 acres. We kijken uit op de rozentuin compleet met pergola en vijver. Links de dokters-woning, rechts de tennisbaan, daarachter een boomgaard. Aan de andere kant een park met een twintigtal verschillende soorten bomen. Onze woning is bovenop de garage gebouwd met plaats voor drie auto’s, achter de tennisbaan is een werkplaats met plaats voor nog eens twee. Het gezin heeft vijf auto’s maar niet iedereen woont thuis, er schijnt nog een tweede buitenhuis te zijn.
We zitten dus aardig op stand. Dat is maar goed ook want verder is er in Amberley niet veel te beleven. Het is een dorp aan de drukke tweebaans highway die dwars door Nieuw Zeeland loopt, vier benzinestations, een winkel, een kerk, en een paar koffieshops dan heb je het wel gehad. O ja, en een medisch centrum en een bibliotheek.

De omgeving doet een beetje aan midden Frankrijk denken: lage kalksteen heuvels begroeid met dennen, boerderijen met gele hooirollen op het land, schapen en koeien. De boerderijen zijn, net als vele woningen in Amberley afgegrensd met een vier meter hoge haag van de een of andere conifeer en dat over een afstand van soms wel drie honderd meter. Hier en daar borden met opschrift: ''streng verboden toegang. Overtreders worden vervolgd“.

Op vijf kilometer de zuidelijke stille oceaan, we zitten nu aan de oostrand van het Zuid-Eiland. Het strand hier is viezig zwart, maar tien kilometer verderop is het goudwit voor een turquoise zee met een lange rustige golfslag. In de verte zien we het vulkanische schiereiland Bank’s Peninsula. Daarvoor moet Christchurch liggen, de tweede stad van Nieuw Zeeland maar we zien er voorlopig niets van.