Tussen eind januari en 7 maart kregen we bezoek uit Nederland. Eerst Wouter, dan Pien en Gjalt en tenslotte Anke. We voelen ons vereerd en danken jullie allemaal zeer voor de gezelligheid.

Wouter

Je kwam na dertig uur reizen energiek het vliegtuig uit,´slapen, ikke niet, daar kom ik niet voor´. En wij dus meteen naar het strand, kite opblazen, ik moest de zee in om hem op te gooien. Gierende vlagerige wind en scherpe rotsen half in zee, het is maar goed dat het niet lukte. Vanaf het strand zagen we aalscholvers die vanuit hun boom een rondje vlogen op zee en weer neerstreken.

Daarna Akaroa, waar het idee ontstond om een Harry Potter fotolijst te ontwerpen, doen hoor! En toen de rit dwars door het Zuider-Eiland.

Je had je wandelschoenen meegenomen. Op de eerste korte tocht hinkelde je op één voet omdat de andere pijn deed, later liep je maar helemaal op blote voeten. Maar wat een geweldig meer lag er helemaal voor ons alleen te wachten. Op de terugweg werd het donker, jij liep voorop, op je blote voeten: ´brug´, ´boomwortel´, ´bocht´ riep je.

De Abel Tasman trek met zijn goudgele stranden in de hitte en dus vier keer per dag zwemmen, de paradijseenden die in gelid voorbij liepen, de overnachtingshutten met wolken van stekende vliegen. Jij had wel dertig beten op je blote benen. De op zijn rug poedelende penguin in zee, de mooie schelpen in het zand.

De beklimming van de vulkaan, terwijl ervaren klimmers het opgaven omdat het te hard waaide, mistig was en het stortregende wilde jij nog even door naar boven. Clara en ik aan een abseiltouw onder de grond omdat jij zo graag in de Waitomo grotten wilde afdalen. Zo maak je nog eens wat mee op je ouwe dag.

Auckland en de tocht op Rangitoto die fors uitliep waardoor we de veerboot terug nog maar ternauwernood haalde, dat kwam door mij. Bijna had je je vliegtuig gemist. De luchthaven om zes uur ´s ochtends waar je je bagage op de stoep uitstalde om er een acceptabel pakketje van te maken.

En je hebt gelukkig ook nog flink kunnen surfen.

Wouter, het was super.