Rob en Clara in Nieuw-Zeeland.reismee.nl

Taranaki

Een week of 3 verbleven we tot nu toe op het Noordereiland. Onze standplaats was Stratford, om mij onbekende redenen genoemd naar Shakespears geboorteplaats. Halverwege Wellington en Auckland steekt aan de westkust het Taranaki-district als een puist in de Tasman Zee. Mount Taranaki, ook wel Mount Egmont genoemd, ligt in het midden: een 2500 meter hoge vulkaan die boven het verder vrij vlakke landschap uittorent en in alle richtingen behalve het oosten naar zee uitloopt. Stratford ligt in aan de oostvoet van de berg, een goede uitvalsbasis voor tochten in het Mt Egmont National Park.

Het stadje zelf is zoals veel Nieuw Zeelandse plaatsjes. Een winkelstraat met diverse zaken die ogen alsof ze er 40 geleden precies zo uitzagen. Veel 2e-hands winkeltjes, een handwerkzaak, een bakkerij waar de honden geen brood van lusten. Eetgelegenheden met matig eten en goede koffie. Een toren met glockenspiel, dat 4 keer per dag een poppenspel over Romeo en Julia laat zien en horen. Verder rechte straten met vrijstaande huizen. Er stroomt een woest riviertje door het park, als je de oevers volgt heb je binnen 5 minuten het gevoel dat je ergens in de wildernis loopt. Prachtige bloemen overal.

De werkplek is oke, ons huis is echter een dieptepunt in onze OSE (over sea experience). Donker, muf, doorgezakte banken en een bed waar de veren uitspringen. Wij zetten ons tentje op in de tuin (een lap grond van wel een hectare, compleet met kudde schapen), en als het kouder en natter wordt kruipen we in de kinderbedden. Er komt een viezig zure lucht uit de keukenkastjes. Hier hebben de ouders van de inmiddels gepensioneerde huisarts gewoond tot hun dood, en er is blijkbaar al lang voordien niets meer aan gedaan. Gelukkig zijn er in de omgeving wat aardige dingen te bekijken. New Plymouth, 35 km naar het noorden, is een havenstadje met mooie stranden en parken. We lopen er met Pien en Gjalt, op bezoek in hun hippie-camper, de Coastal Walkway op een zonnige zaterdag.

Hoogtepunt van ons verblijf is de beklimming van de vulkaan. Rob en Wouter deden de eerste poging, maar moesten terugkeren omdat het weer omsloeg - dat gebeurt hier vaak en rap. Ze begonnen met een heldere lucht maar liepen na een uur in de stromende regen, en naar verluid waren er boven ijzige windstoten.
Een week later hebben Rob en ik meer geluk - het is en blijft een warme, stralende dag. De tocht begint op 1400 meter hoogte. Het eerste stuk loopt geleidelijk omhoog, tot aan een onbemande berghut. Vandaar uit start de Summit-track, en die gaat zo’n beetje recht omhoog. Het eerste stuk is een eindeloze trap, daarna volgt een helling van kleine losse steentjes, van de soort van 2 stappen vooruit en 1 stap terug. Onze tegenliggers komen soms zittend naar beneden gegleden. Ik begin me af te vragen of het wel echt nodig is om die top te bereiken. Toch noch maar even een stukje klimmen. Het uitzicht begint wel adembenemend te worden. Normaal zijn er in de bergen overal om je heen ook bergen, maar juist omdat dit een eenzame vulkaan is - het wordt volgens de deskundigen weer zo’n beetje tijd dat hij gaat uitbarsten - heb je hier het de gevoel dat je on-top-of-the-world staat. Wolken onder je voeten, ertussendoor groen land. en in de verte doemen opeens nog 2 andere vulkanen op. Die liggen ruim 100 km verderop! We komen een daler tegen die zegt dat het nog maar anderhalf uur is naar de top... Even verderop komt een 82-jarige man naar beneden. Hij heeft de berg al vele malen beklommen, en zou nu eigenlijk verstandiger moeten zijn, want vorig jaar is zijn heup uit de kom geschoten. Maar hij kon toch de verleiding niet weerstaan.
Na de steentjeshelling volgt nog een uur over rotsen omhoog klauteren. Dan sta je ineens in de krater, nu een veldje ijs. De echte top ligt nog even hoger. Vandaar heb je een 360-graden panorama. Niet de plek voor de lunch, want het is hier, raadselachtig, vergeven van de minuscule vliegjes. Waar leven die van? Broodkruimels van toeristen? Wij gaan 100 meter lager op een mooi plekje zitten genieten van het uitzicht, een boterham en onze laatste druppels water.

Clara

Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!